blog

mükemmeliyetçi olduğunuzu düşündüğünüz oluyor mu? ya da çevrenizden bununla ilgili iyi yada kötü bir tepki aldığınız? bundan bi 5-10 sene evvel 'ben mükemmeliyetçiyim' diyen insan kendini övüyormuş gibi gelirdi ve neden böyle söylediğini anlamazdım. halen de daha amaçlarını anlıyorum diyemem. bana soracak olursanız bu mükemmeliyetçi tavır da insanın hayatının her yerine yayılmıştır, her yerinde vardır diyemeyiz. herkesin kendini mükemmeliyetçi ettiği/davrandığı konular başk

her ne kadar kendi çapında şiir yazan ve okuyan (amatör) insanları görünce veya duyunca bana sinir bassa da, bir o kadar da edebiyatımızın güzide şairlerini aşkla taşıyorum göynümde. insanlar kendilerini kendi çapında ifade etmek için şiir'i seçmiş olabilir, ama sanıyorum benim için çok özel bir alan olduğu için 'profesyonel değilsen yapma' kategorisinde şiir. bu yazıda bahsettiğim şair, şiir yazan kimse olarak kullanılmaktadır aziz okuyucu. çünkü hayatı seven, olayları hep r

aranızda dost kazığı yemeyen var mı? varsa derhal terk etsin burayı, kazığını yiyip gelsin. biz bize kaldığımıza göre artık başlayabilirim. hepimizin illa ki 'ulan bu da yapmaz be' dediği bir arkadaşından (yoksa tanıdık mı demeliyim artık?) kazık yemişliği vardır. aa ne güzel seviliyorum ulan, diyip bağrımıza bastığımız o gebermeyesiceler. sonra? hoopp satıışş. konuyu zaten biliyosunuz çok uzatmama gerek yok. eskiden çok öfkelenirdim. aylarca çıkmazdı aklımdan. ulan bu bana y

Hiç çok sevdiğiniz birinin kına gecesinde hüngür hüngür ağladınız mı? Ben ağladım. Annesi bile şaşırdı. İnanın ben de çok şaşırdım. Ya da başka bir sevdiğinizin nişanında seğiren bacağınızı durduramadığınız oldu mu? Lan 'en güzel gün' ? Bir sevin yahu, bir tadını çıkar. Yok. Bazen kendimi çok yoruyorum. Özel günlerde bana bir haller oluyor. Bunun adını 'iyi gün tedirginliği' koydum. Konunun o gün kötü geçebilme ihtimaliyle bir alakası da yok üstelik. Diğer gerginliklerim gibi

her şey daha da kötü olsun, iyice içinden çıkamayalım, rezil kepaze olalım, elimizde kalanı da yitirelim gibi bir dürtünüz varsa, acele edin. valla. telaş sizin için bir yaşam stili olsun. her şeyi koştura koştura yapın, düşünün, yürüyün, okuyun, hatta okumayın izleyin. arkanızdan atlı kovalar gibi yaşayın bu hayatı. çok işiniz var çünkü. herkes sizden bir şey bekliyor. her şeye yetişmek zorundasınız. hiçbir şeyden geri kalamazsınız. işler bekleyemez. insanlar bekleyemez. kim

Enerjimiz diplere düştüğünde dahi bizi coşkulandırabilen şeyler vardır. Hadi düşünün, hepimizin vardır. Uzun süreler mutsuz, keyifsiz, belki bazen hasta olduğum zamanlarda bile benim gözlerimi parlatan durumlar, kişiler, yemekler, eylemler var. Hatta düşersem kendime hatırlatayım diye telefonumda bir liste bile var :) Ya da hayatın içerisinden işten güçten kendinizi unuttuğunuzda sizi bir silkeleyip, 'Evet lan yaşamak güzelmiş!' dedirtecek şeyleri bence bir oturup düşünün. B

Oldum bittim yazmayı çok sevdim. Okuma yazmayı öğrendiğimden beri yazıyorum desem yeridir. Bir çocuğa, bir insana yazmayı nasıl sevdirirsiniz inanın bilmiyorum, ama sağ olsun ilkokul öğretmenim bunu başardı. Ama sanırım konuşmayı, anlatmayı çok sevip görülmekten de çekinen birisi olduğum için yazmak bana biçilmiş kaftan oldu. Önce ilkokul sıralarında ders notlarını yazmakla başladı her şey. Sadece öğretmenin 'bunu not alın' dediklerini değil, anlattıklarını da yazardım. Sanki

Ben. Kendimi bildim bileli kötü bir şey konuşur, düşünür veya yaparsam benim de başıma aynısı hatta daha beteri gelir diye korktum. Seçmeli iyi'yim. İçten içe kendimi hep fazla düşünerek her endişeme bir dolu senaryo yazıp aklımca kendimi her ihtimale hazırlardım. Artık yapmıyorum. İnsanın kendine yapabileceği en büyük kötülükler bunlar. Ama hala kötü bir dönemdeysem ve kötü şeyleri birazcık bile düşünürsem düşündüklerimin başıma gelebileceği gibi bir endişeye kapılıyorum. So