devran dönüyor, eğleniyo muyuz gençler?

aranızda dost kazığı yemeyen var mı?

varsa derhal terk etsin burayı, kazığını yiyip gelsin.

biz bize kaldığımıza göre artık başlayabilirim.

hepimizin illa ki 'ulan bu da yapmaz be' dediği bir arkadaşından (yoksa tanıdık mı demeliyim artık?) kazık yemişliği vardır.

aa ne güzel seviliyorum ulan, diyip bağrımıza bastığımız o gebermeyesiceler. sonra?

hoopp satıışş.

konuyu zaten biliyosunuz çok uzatmama gerek yok.

eskiden çok öfkelenirdim. aylarca çıkmazdı aklımdan. ulan bu bana yapılır mı be diye isyanlara kalkardım. yemelerden içmelerden kesilmeli günler.

değdi mi?

ASLA.

bir daha yapar mıyım?

ASLA.

ama bazen insan öfkesini hatırlayıp kendini unutabiliyor. evet, biliyorum. emeklerim çöpe atıldı, üstüne bir de karalandı belki de.

safi duygularla alıp büyüttüğüm o ilişki sadece benim çabamla yürüyormuş, olabilir.

annem babam evladı gibi görmüş sevmiş, onların bile arkasından konuşmuş, olabilir.

...

insan bu arkadaşlar. çiğ süt emmiş. ne alaka ben de bilmiyorum ama çiğ hareketlere bir bahane herhalde.

ulan bu sütü hepimiz içmedik mi?

e bi enayi biz miyiz, niye tertemiz yürüyoruz? insanları kandırmaya çalışmıyoruz. herkesi kendimizden daha çok pışpışlıyoruz?

bir yerde bir hata var ama, kimde ben de bilemiyorum.

neyse bu gibi durumlarda, o ilk (yüksek) öfkeyi attıktan sonra kendime hatırlattığım bir şey var: 'yanlış insanlara iyi davranmışız.'

bir yerden sonra hayıflanmanın size bir faydası olmuyor çünkü, sadece kendi enerjinizden yiyip duruyorsunuz, yazık.

o yüzden, ben kendime bu telkini veriyorum.

çünkü ne bana yapılan şey benim iyi biri olmamı değiştirecek (yani benim çabalarım, duygularım vb çöpe gitti diye ben onları bir daha başkasına vermeyecek değilim) ne de bu kadar çaba karşılığında gördüğüm muamele kötü diye ben veya çabalarım veya duygularım değersiz olacak.

yanlış insanlara iyi davranmışız, diyoruz; ve yolumuza devam ediyoruz.

gidip konunun muhatabına 'sen bana neden böyle yaptın' demek de saçma geliyor bana. çünkü artık kirlendi o defter, silemezsin. izi kalır. sadece kendi kendini (belki) biraz soğutursun, ama o da olanı değiştirmez. olan oldu artık. geri alamazsın.

bu ikisi tek başına içinizi soğutmaya yetmiyor, bir de yanına bir katalizör daha veriyorum: davranın elbet döneceğini kendinize hatırlatmak.

bu bir inanç. çookk uzun süreler de alabilir, çok kısa da sürebilir, veya hiç olmayabilir de. ama ben buna inanıyorum.

devran illa ki döner.

güneş tüm gün aynı noktayı aydınlatmaz.

eninde sonunda gerçekler gün yüzüne çıkar.

hakkı olan hakkını elbet alır, iyisiyle kötüsüyle.

işte o zaman sizinle kamp sandalyelerimizi alıp çekirdek çitleyerek o kaşmerlerin batışını izleyeceğiz,

en dik ve temiz gülümsemelerimizle.