iyi duygulara tutunmak zorunda hisseden insan.

Ben.

Kendimi bildim bileli kötü bir şey konuşur, düşünür veya yaparsam benim de başıma aynısı hatta daha beteri gelir diye korktum. Seçmeli iyi'yim.

İçten içe kendimi hep fazla düşünerek her endişeme bir dolu senaryo yazıp aklımca kendimi her ihtimale hazırlardım.

Artık yapmıyorum.

İnsanın kendine yapabileceği en büyük kötülükler bunlar.

Ama hala kötü bir dönemdeysem ve kötü şeyleri birazcık bile düşünürsem düşündüklerimin başıma gelebileceği gibi bir endişeye kapılıyorum. Sonra hep iyi tarafa odaklanmak zorunda hissediyorum kendimi. Nerede benim iyi ve güzel duygularım diye ceplerimi yokluyorum, gerekirse zihnimi zorluyorum.

Bilmiyorum benim gibi hisseden var mıdır, ben kötü hissetmeye de korkarım. Sanki kötü hissetmek ucu bucağı hatta dibi olmayan bir duygu gibi. İçine girdikçe girerim, düştükçe düşerim, bir el veren olmazsa (buna kendim de dahil) düşmenin sonu gelmez.

Derbeder müzikleri uzun süre dinleyemem mesela.

Yanlış anlaşılmasın, burada bana kötü hissettiren duyguları veya durumları görmezden gelirim demiyorum. Tabii ki onları anlamaya çalışırım, anlamazsam kendimi kaldıramam ki.

Ama bazı insan vardır, mesela 'depresyonda'dır, ona kapılıp bırakır kendini, ondan beslenmeye başlar, bu insan kendi ruh sağlığımız için çok tehlikelidir bence. Etrafındaki herkese sürekli mızmızlanır, sürekli bir trip halindedir, hatta ıssız adam'ı oynar. Sürekli aynı problemleri durumları anlatır, siz istediğiniz kadar yol gösterin, o kuyudan çıkmamaya yemin etmiştir.

Mutsuzluğu öyle bir yayar ki etrafına, üstünüze bir ağırlık çöker.

'Arkadaşım' der, yardımcı olmak için yanında durursunuz belki ama onun 'iyi hissetmeye' niyeti yoktur ve bir de bakmışsınız artık siz de o kuyuda aşağıya doğru kaymaktasınız. Sizi aşağı çeken de o 'arkadaş'ınız.

Etrafında bulunmaktan hiç haz etmediğim insan modellerinden biri bu.

Mutsuz, üzgün, huzursuz olacağımız zamanlar elbet olacak.

Ama ömür billah kendimizi bunlara bağlayıp hayatımızı böyle geçiremeyiz.

Öyle ömür boyu oturup yaralarımıza bakamayız.

*

Olan oldu. Olmaya da devam edecek.

Hem de iyisi ve kötüsüyle.

Ve bu yolu yürümeye de devam edeceğiz.

Yola çıkarken etrafımızda elimizi tutacak kimse olmasa dahi, ceplerinize güzel duygularınızı almayı unutmayın.

İyi ve güzel olana tutunun, iyi ve güzeli söyleyin, iyi ve güzel ihtimaller canlansın, insanın kaderine müdahalesi buradadır.

Ya güneş gibi doğacaz kardeş, ya da ay gibi parlayacaz!

https://open.spotify.com/intl-tr/track/5lQmddHWjfWQXu99BFnADU?si=db6270b9aac54338